“Ah bir ataş ver cigaramı yakayım, Sen salın gel,  Ben de boyuna bakayım. Uzun olur gemilerin direği, Ah çatal olur efelerin yüreği Ah yanık olur anaların yüreği”… Bu türküyü ne zaman dinlesem, içim cız eder, burnumun direği sızlar… “Încecikten bir sigara dumanı” gelir taa Çanakkale’den buralara… 81 şehit denizcisiyle, Çanakkale Boğazı’nda yatan “Dumlupınar Denizaltısı” düşer aklıma… 4 Nisan 1953’te İsveç şilebiyle çarpışan… Çarpışma sonrası sağ kalan 22 denizcimiz küçüçük bir bölmeye sığınmış.  Kurtarılacaklarını ümid ederek bekliyorlar. Deniz üzerine attıkları bir şamandıradaki kabloyla merkezle iletişim kurabiliyorlar; – Alo… Dumlu? – Evet… Dumlu! –Efendim hava biraz fenalaştı! – Morallerinizi bozmayın. O hava size daha iki gün yeter. Sen çocukları yatır. Sigara içmeyin. –Yok efendim, hepsi yatıyor, sigara da içmiyoruz. Işık da yok.  – Karanlıktayız! – İhtiyaç lambalarını kullanmayın, ileride lazım olacak. – Kullanmıyoruz zaten. Birinin ışığı çok zayıfladı. Nefesler tutuluyor, dualar ediliyor, gözyaşları akıtılıyor bu 22 insan için. Bir şeyler yapılmaya çalışıldıysa da o dönem şartlarına göre kurtarılmaları imkânsız… Aradan zaman geçip durumun ümitsizliği iyice anlaşılınca, merkezden yeni bir anons geliyor: “Konuşabilirsiniz, türkü söyleyebilirsiniz, sigara içebilirsiniz”   “Her şey buraya kadarmış kumandan, birer cigara yakalım mı” diyor bir asker…  Sonrasında denizaltıyla irtibat kesiliyor ve tüm ümitler tükeniyor… Çanakkale Boğazı’nın derin sularında  bir “Dumlupınar” yatıyor 73 yıldır… İçinde “81 güzel insanıyla” Saygı, hürmet ve rahmetle…