Sevgi Günü’nde tatlı bir görselle “merhaba” desem.
Sevdiklerime.
Beni sevenlere.
Böyle gülümseten bir çizimle.
Beni anlatan biraz.
İçine her şeyden koymuş yapay zekâ:
Limon ve sabah kahvelerimiz.
Kitaplar,
Defterler,
Kalem,
Yazılar,
Televizyon,
Sosyal medya,
Geziler,
Turuncu karavanım,
Canım Anadolu’m,
Anadolu kadınlarım…
Sevdiğim şeylerin birçoğu aynı yerde benimle.
“Sevgi ve Sevgililer Günü” aslında tüm sevdiklerimizin toplamına bir “selam” değil midir?
Sevdiklerimizin varlığı için bir şükür ânı değil midir?
Bize sunulan her güzel şey hediye değil midir?
Sağlık, sıhhat, mutluluk ve huzur.
Her şeye rağmen kocaman gülümsemeler.
Yürek ferahlığı.
Gerçek ve saf sevgi.
Çok ama çok kıymetli bu çağda.
Pamuklara konulası.
Bulduk mu sımsıkı sarılalım.
Kendi sevgi hikâyelerimizi yazalım bolca ânın içinde…
Dilek Tuna Memişoğlu