80’ler bizim rengimizdi Bizim zamanlarımızdı Kabarık, permalı saçlar Bolca renk, mavi, simli farlar Omzu kabarık vatkalı ceketler Bol kesim kot ceketler Şalvar gibi kot pantolonlar Kocaman renkli küpeler, halka küpeler Renkli eşofmanlar Fuşyalar, sarılar, maviler Kasetçalarlar, kasetler, walkmanlar Spor beyaz havlu çoraplar Kocaman çerçeveli gözlükler TRT’li yıllar, sıcacık diziler Radyoda Arkası Yarın’lar, Çocuk Tiyatroları İnce belli bardakta şekerli çaylar, oraletler Kaymaklı bisküviler, çubuk krakerler Tipitip, Mabel sakızlar Sokak oyunları, yakan toplar, saklambaçlar, misketler Evlerde üstü dantelli tüplü televizyonlar Merdaneli çamaşır makinaları Gırgırlar Çevirmeli telefonlar Jetonlu telefon kulübeleri Ve tüm bunların yanında Mahalle kültürü Komşuluk Arkadaşlık, dostluk Samimiyet Temiz aşklar, sevgiler Güven Elbette olumsuzluklar da var  Yokluk da vardı Kışlar sertti, karlar kalkmazdı Çoğu ev gecekondu Ama toprağa değerdi elimiz, ayağımız Yokluğa rağmen huzur ve ağız tadı çoğunlukla İnternet, cep telefonu, bilgisayar, Facebook, Instagram, WhatsApp yok, Çiçek Sepeti, Getir Götür yok Mektup var  Telgraf, kısacık cümleler Şiir var sevgiliye Aşk şarkılarıyla doldurulmuş kasetler var Aklıma gelenler bunlar Unuttuklarım vardır elbet Biz şimdi teknolojinin zirve yaptığı dönemde 2026’da elimizden düşürmediğimiz telefonlarımızdan yapay zekâlara “seksenlerdeki hallerimizi çiz hadi” diyoruz. Biz 70’li yılların çocukları zaten 80’lerin içinden geldik geçtik. Tüm renklerine boyandık. Hepsi hafızamızda daha dün gibi, uzanıp değecek gibi. Hepsi hatıralarda şimdi Bir de böyle fotoğraf karelerinde işte Arada gülüp eğleniyoruz baktıkça Az da hüzünleniyoruz elbet Dilek Tuna Memişoğlu