Srebrenitsa… Acının şehri… Ölümün, Soykırımın şehri… Aradan geçen yıllara rağmen ağıt var Srebrenitsa’da. Anaların evlatlarına, eşlerine, kardeşlerine hasreti var. Şehitliği gezerken binlerce şehidin ismini okudum anıtta. Binlerce masum, Akılalmaz şekilde şehit edilmiş. Bebeler, Babalar, Analar, Evlatlar, Nineler, Dedeler… Sessiz sözsüz yatıyorlar burada. “Bizi unutmayın” diyor ruhları, “Bizi anlatın!” “Nasıl kıydılar bize yazın, söyleyin!” “Anın bizi” diyor şehitler… İzzetbegoviç’in “Unutulan soykırım tekrarlanır.” sözüne söz eklemek ne mümkün. Srebrenitsa’da bir ulusun “soyu kurusun” diye katliam yapıldı ey insanlık! Ve medeniyet izledi, Dahil oldu, Eli değdi kanlı katliama. Bugün hâlâ toplu mezarlar çıkıyor bu topraklardan. Bu şehitliğe yeni şehitler ekleniyor dua ve ağıtlarla. Ey insanlık! Unutma Srebrenitsa’yı! Unutturma orada yapılan katliamı! Soykırımı! Unutma ey insanlık! Unutma Srebrenitsa’yı! Dilek Tuna Memişoğlu