KUSURSUZ ZİHİN

Nasıl bir dünya bu? Herkes kusursuz. Bir tek insan olmak suç. Kim bilir kaçıncı kez gelgitler arasında kaybolduk. "Aklımızla her şeyi hallederiz." dedik. Ama hesap orada şaştı. Çözüm bulamadık mı? Yok... Kendimizi kusursuz sanan zihnimizle, başkalarında kusur ararken düşüncelerimizin virajında kaybolduk. Memnun olmayan hâlimiz, başkalarının mutluluğunu küçümsemekten geri durmadı. Ve sen. O eşsiz aklın buna bir "dur" diyemedi mi? Kimin ne yaptığı önemli değildi. Ne yapmadığı dert oldu kusursuz zihnimize. Fazlalık denizinde eksiklik tutmaya çalıştınız oltayla. Hadi. Rast gelsin. Şimdi bana, "Bir sus artık." dersin. Desen de kalemim susmaz. Çünkü ben, sizin deyiminizle "mükemmel insan" değilim. İnsanım, sadece... İnsan... Hatam da benim, kusurum da. Hem de böyle mutluyum. Neden mi? Çünkü neyin eksik olduğunun hesabını tutmuyorum. Neyim var diye bakıyorum. "İyi ki var." diyerek şükrediyor ve mutlu oluyorum. Bunu sana da anlatmak isterdim. Biliyorum. Sen benden daha iyi biliyorsun. Ama bilmez görünmek sana daha karizmatik geliyor, değil mi? O hâlde seni dalgasız, sığ, mükemmellik denizinde bırakıyorum. Boşuna balık arama. Çünkü balıklar bile senin kadar kusursuz değil. Kusur, insan olmanın izidir. Ve umut... Her daim vardır. Aylin Özgür