Şehirde hâlâ bazı müstakil evlerde odun sobası yanar. Ara ara ilişir gözüme bacadan aceleyle tüten duman. Rüzgârla dans eder, ritme ayak uydurmaya çalışır. Bazen bir sağa, bir sola, taze gelin gibi salınır; bazen beyaz, bazen siyah… Sobada yanan odunların çıtırtısı yükselir gökyüzüne iziyle. Kimi zaman duman birinin gözüne takılır, kimi zaman yanmış odun kokusu bir başkasının burnunu gıdıklar. Kim bilir kimi hangi ana götürür o koku. Belki de en huzurlu, en eşsiz ana. Kış günü insan farkına varır evinin, yurdunun. Yazda hep iş vardır, güç vardır; zaman yetmez, her şey yarım kalır. Daha önemli denir, daha acil… Oysa en huzurlu köşe yine evdir. Ya da bahçede gölgeli bir yer İnsan eviyle barışıksa içinde huzur varsa. İnsanlar birbirini gözetiyorsa, sevgi ve güven eşlik ediyorsa her ana. Güzeldir kışın odun çıtırtısıyla uykuya dalmak. Bacanın dumanında hayaller kurmak. Ve bilirsin… Her daim bir umut vardır  Aylin Özgür