Yine çiçekler açacak, baharlar ve yazlar hep var olacak. Ama belki de eskisi gibi olmayacak… Çünkü solacak her şey zamanla. Solgun canlar, solgun yapraklar. Yeri gelecek, kendi egosunun sesinden insan, kendisine bile sağır olacak. Haklı olmaktı hedefi, her şeyine onay bekledi. Sonra da mutlu değiliz diye ağladı her bir insan. Sonra yine bildik cümleler kurduk: “Umut da neymiş?” dedik. “Neden onu pusula almalı ki?” dedik durduk. Hep daha iyi, daha iyi olmaktı amacımız. Bu uğurda kimini yok ettik, kimini ezip geçtik. Kapanmayan yaralar açtık, bir daha tamir edilemeyecek kırgınlık madalyaları astık her bir yanımıza. Dedim ya, yine gelecek baharlar ve yazlar… Ama hiçbiri eskisi gibi olmayacak, hiçbiri bir önceki kadar ihtişamlı olmayacak. Çünkü her ihtişamlı an şu an yaşanıyor. Çünkü biz şimdi varız yarın ya varız, ya da yok. Hadi düşün şimdi: Değer miydi haklı çıkmaya, onay beklemeye? Her daim bir umut vardır  Aylin Özgür