UÇLARDAKİ BİZ

İnsanlar farklı hedeflerle, farklı motivasyonlarla yaşar. Aslında nasıl kodlandılarsa, hayatlarına da öyle devam ederler. Kimi şikâyet odaklıdır, kimi çözüm odaklı. Kimi en küçük sorunda sırtını hemen birine yaslar. Kimi ise kocaman bir derdi olsa bile önce çözüm arar, sonra paylaşır. Dedim ya, insan nasıl öğrendiyse öyle yaşar. Bir de şu var: Çözüm odaklı olanlar çoğu zaman yalnız kalır. Çünkü bilinir ki o, her şeyi tek başına yapar. Yetmezmiş gibi başkalarına da omuz olur. Şikâyet odaklı olan mı? Onun etrafında pervane olunur. Ama yine de yetmez. Dünya onun etrafında dönsün ister. Yaptığı hatada bile haklılık payı arar. İşte böyleyiz biz. Ya güneyiz ya kuzey, ya artıyız ya eksi, ya beyazız ya siyah, ya soğuğuz ya sıcak. Ya çözümüz ya şikâyet. Ya iyilik ya kötülük. Çünkü bu yeryüzünde her şey zıttıyla var. Biz… Uçlardaki biz. Kimine sorumluluk öğretilmiştir. Kimine ise “Nasıl olsa biri toplar” denilerek teselli verilmiştir. Bugün sorumluluk almaktan kaçanların arkasını birileri toplar. Peki o “birileri”nin hiç mi derdi yok? Hiç mi tökezlemezler? Şikâyet etmeye vakitleri yoktur onların. Gözyaşına bile zaman bulamazlar. İçlerine akıtırlar. Derdine çözüm bulur, yollarına devam ederler. Ağzını açacak olsa laf boğazına düğümlenir. “Tamam.” der. Ve yine devam eder. Her daim bir umut vardır Aylin Özgür