Biz kadınlar… Ne kadar güçlü olmak zorundaymışız. Neler çektik, çekiyoruz bu dünyada? “Asırlardır böyle” derler. İnanmak istemesem de tarih kitapları başka bir şey anlatmıyor. Asırlardır kadınlara kıymışlar. Onları erkeklerden üstün değil, eşit bile görmemeye ikna etmişler herkesi. Hem güçlü olmamız beklenmiş Hem de bir şeyi iyi yaptığımızda susturulmuşuz. Şifacılara “cadı” demişler. Yok etmişler. Çocuğuna hem annelik hem babalık yapan kadına Başka kulplar takıp daha da yalnız bırakmışlar. Bir sevemediniz kadınları. Bir sarılamadınız içten. Bir kez olsun samimi bir “iyi ki varsınız” diyemediniz. Hasta olduğunuzda sabaha kadar bir kadın bekledi başucunuzda. Bir bardak suyu bile o verdi. Sonra bir şeye öfkelendiniz, hıncınızı yine ondan aldınız. Bugün çoğu kadın şunu diyor: “Seviyorum demese de olur… Çiçek almasa da olur… Ama bana şiddet uygulamasa. Boğazıma yapışıp beni nefessiz bırakmasa.” Ne kadar acı. Ne kadar düşündürücü. Kadınların da yaşamaya hakkı var. Belki de herkesten çok. “Kadınlar Günü” geldiğinde “Her gününüz kadınlar günü” diye veryansın edenler var. Oysa kıymet bilinse, böyle günlere gerek kalmasa. Bilenler mutlaka vardır. Ama ya bilmeyenler? Her akşam “Acaba sabaha çıkar mıyım?” diye düşünenler? “Çocuklarıma sabah yine sarılabilecek miyim?” diye korkanlar? O korku dolu kalpleri nasıl tamir edeceğiz? Hiç düşündünüz mü? Bugün 8 Mart. Daha iyi yarınlar vaat edemiyoruz belki. Ama umut etmeyi bırakmayacağız. Belki bugün zor. Ama yarınlarımız sevgi, huzur ve adalet dolu olsun. Her daim bir umut vardır. Tüm Kadınların 8 Mart Dünya Kadınlar Günü Kutlu Olsun  Aylin Özgür