EMEĞİN SESSİZ YORGUNLUĞU

Emeklerimiz boşa gidiyor… Ya da en azından öyle hissediyoruz. Verdiğin emek görülmüyorsa, göz ardı ediliyorsa, belki de bu bir işarettir: “Dur.” “Yön değiştir.” Ama biz ne yapıyoruz? İnat ediyoruz. “İyi düşün, iyi olsun” diyoruz. Ve çoğu zaman gerçeği görmezden geliyoruz. Emek vermeye devam ediyoruz. Kıymet bilinmese bile. Çünkü vazgeçmek bize ağır geliyor. Çünkü umut etmekten başka tutunacak dalımız kalmıyor bazen. Günümüzde mücadele etmek bile zor. Ekmek peşinde koşmak bile herkesin harcı değil artık. Kimi emek vermek istemiyor, kimi emeğin değerini bilmiyor, kimi ise taklit ederek kolay yoldan ilerlemeyi seçiyor. Ve belki de en acısı şu: En çok emek verenler en çok göz ardı edilenler oluyor. En çok çalışanlar değil, en çok konuşanlar alkışlanıyor. Bu çağın terazisi biraz şaşmış gibi. İnsanların değerleri değişmiş. Hedefleri başka, yolları başka. Hayata bakışları bile bambaşka. Ama yine de… Her şeye rağmen… Emek, hâlâ emektir. Ve bir gün hak ettiği değeri bulur. Belki geç olur, belki sessiz olur, ama mutlaka olur. O yüzden vazgeçmemek gerekir bazen. Ama ne için savaştığını da unutmamak… Kendi değerini bilmeden başkasından değer beklemek en büyük yorgunluk çünkü. Bugün, emeğiyle var olmaya çalışan herkesin günü. Görülmese de, duyulmasa da, hissedilmese de… Emek veren herkesin günü kutlu olsun. Ve unutmayalım: Her daim bir umut vardır. Aylin Özgür