Eskiden başarılı ve örnek işler yapanları alkışlardık. Emek vereni, doğru olanı yapanı, sorumluluk alanı… Şimdi ise pek öyle değil. Artık onları alkışlamıyoruz. Sanki zaten yapmaları gerekeni yapmışlar gibi sessiz kalıyoruz. “Olması gereken buydu.” deyip geçiyoruz. Bugünlerde bizi şaşırtanları alkışlıyoruz. Hatta bir adım daha ileri gidip bizi şok edenleri… Peki bu nasıl oldu? Ne zaman değişti alkışlarımızın yönü? Kime sormalı bunu? Dünya yaşlandıkça biz de değişiyoruz. Dünya insanları olarak huylarımız, bakışımız, değerlerimiz durmadan şekil değiştiriyor. Eskiden özgürlük ve barış hariç pek çok şeye karşı koymazdık. Ama şimdi normlarımız da değerlerimiz de bambaşka bir yere savrulmuş durumda. Eskiden kızdığımız şeylere artık kızmıyoruz. Onlar bile değişti. Üstelik artık bizi biz yapan şeyler de yetmez oldu. Her şey değişiyor. Her şey biçim değiştiriyor. Ama bu değişimin içinde en önemli şeyi unutuyoruz: İnsan olmayı. İnsana karşı takındığımız davranışlar bile artık sorgulanacak kadar değişti. Kimi insan başka insanları yıllarca sırtında yük gibi taşır. Kimi ise asalak gibi başkalarının hayatında kurtarılmayı bekler. Her türlüsü var artık. Oynadıkları roller artık şaşırtmıyor bizi. Sanki en büyük alkışı onlar hak ediyormuş gibi. “Çok güzel oynadınız.” demek geliyor içimizden. Yorulmadınız mı kendinizi taşımaktan? Ne diyelim… Sorumluluk sahibi insanlara eyvallah. Çünkü bu dünyada hâlâ yükü omuzlayanlar var. Hâlâ insan kalabilenler var. Ve belki de umut dediğimiz şey, onların varlığıdır. Aylin Özgür