Artık sıradan insanlar değiliz; ama belki de herkes birbirine benzediği için fark edemiyoruz. Bir zamanlar insanlar işe giderken düşünürdü. Biz kadınlar akşam ne pişireceğimizi kafamızda tartardık. Şimdi düşünmeye gerek yok; telefona yazıyoruz, cevap anında geliyor. Teknoloji hayatı kolaylaştırdı ama bizi düşünmekten uzaklaştırdı mı? Hayatımız neredeyse tamamen telefonlardan ibaret oldu. Kitapları bile ekrandan okuyoruz. Kâğıda dokunmadan, o kokuyu içimize çekmeden. Okuyoruz ama hissediyor muyuz, orası meçhul. Eskiden bayramda, acıda, sevinçte insanlar birbirini ziyaret ederdi. Şimdi bir mesaj yeterli sanıyoruz. Oysa gönül böyle mi alınır? Mektuplar vardı bir zamanlar… İçtenlik vardı, emek vardı. Beğenmeyince yırtar, yeniden yazardık. Şimdi birkaç kelime, bozuk bir Türkçe ve bol emojiyle yetiniyoruz. Mektuplarda duygu vardı, mesajlarda hız var. Yüz yüze konuşurduk eskiden. İnsanın ne hissettiğini yüzünden anlardık. Şimdi derdimizi mesajla anlatıyor, karşılığında emojilerle teselli bulmaya çalışıyoruz. Bir emoji gerçekten “yanındayım” demek midir? Teknoloji bizi birbirimize bağladı mı, yoksa daha mı yalnızlaştırdı? Çıkar ilişkileri, ego ve yarış duygusu hayatın merkezine oturdu. Sevgimiz bile hesaplı oldu. Tüketiyoruz… İnsanı, sevgiyi, vefayı, dostluğu, vicdanı… Teknoloji mi suçlu? Yoksa biz mi değerlerimizi kaybettik? Çağa ayak uydurmak önemli ama eskiyi tamamen unutarak olur mu? Umut var mı bilmiyorum… Ama yine de olumlu düşünmekte fayda var  Her daim bir umut vardır Aylin Özgür