Ninnilere bomba sesleri karışırken, Oyunları mermiler durdururken, Sokakları tanklar doldururken, Neylesin çocuk hayatı? Neylesin çocuk okulu? Anne, baba elleri arasına aldıysa kafasını, Sanki aklını kaybetmemek için Kendini teselli eder gibi… Kendisi için korksa ne âlâ, Korkusu ailesi, korkusu çocukları. Düşen bombalardan kurtulduğuna bile sevinemeyen, Evine henüz mermi isabet etmeyen, Şanslı mı sansın şimdi kendini? Ne içindi ki bu savaş? Kim haklıydı, Kim haksız? Kim yok olmalıydı? Peki kazanan kimdi? Ya da kazanması gereken? Özledim ilkbaharın renkli çayırlarını. Çiçeklere bombalar zarar vermez değil mi? Belki papatyalar durdurur onları. Yine bir siren sesi, Yine oyunumuz yarım kaldı. Kimdeydi ki sıra sek sek oyununda? Hem neden bu kadar az kaldık? Diğerleri nerede? Büyükler bir gün anlatır mı ki bana savaşı? Ama masal gibi değil, Gerçek, yaşanmış bir anı gibi… Savaşsız yarınlarımız olsun inşallah. Aylin Özgür