RUHLARIN SESSİZ BAĞI

Bazı karşılaşmalar vardır; daha ilk anda tenle değil, ruhla başlar.Göz göze gelindiğinde beden henüz ne olduğunu anlayamamıştır,ruh ise çoktan tanımıştır karşısındakini.Sanki daha önce bir yerde, başka bir zamanda birlikte susmuş,birlikte gülmüşlerdir.İşte o an, iki ruh arasında görünmez bir müzik çalmaya başlar.Kimsenin duymadığı, ama ikisinin de içini titreten bir melodi… Ruhların dansı acele etmez.Dokunmaktan önce beklemeyi bilir. Kelimelerden çok sessizlikle konuşur. Bakışlar, yarım kalan cümleler, söylenmeyen ama hissedilen her şey bu dansın adımlarıdır. Beden henüz uzaktadır; çünkü gerçek yakınlık, önce içte kurulur. Ruhlar birbirine yaklaşmadan tenin buluşması eksik kalır. Sadece temas olur, kavuşum değil. Bedensel kavuşum ise bu dansın sonu değil, aksine görünür hâlidir. Ruhların çoktan sarıldığı yerde bedenler birbirine varır. İşte o zaman dokunuş, sıradan bir temas olmaktan çıkar; bir hatırlayışa dönüşür. Ten, ruhun tercümanı olur. Bir elin bir ele değmesi, bir omuzda duran baş, iki kalbin aynı ritimde atması… Hepsi, ruhların önceden verdiği sözlerin sessiz tekrarıdır. Her bedensel yakınlık, ruhsal bir dansın sonucu değildir. Bazen bedenler buluşur, ruhlar seyirci kalır. İşte o zaman bir eksiklik hissi çöker insanın içine. Dokunulmuştur ama hissedilmemiştir. Sarılınmıştır ama tutulmamıştır. Çünkü ruhun eşlik etmediği bir kavuşum, geçicidir; iz bırakmaz, derinleşmez. Gerçek bağ, iki ruhun birbirini özgür bırakabildiği yerde başlar. Dans, sahip olmak için değil; uyumlanmak içindir. Ne biri diğerini yönetir, ne de adımlar zorlanır. Her şey kendiliğindedir. Ve bedenler bu uyuma ulaştığında, kavuşum kutsal bir sessizliğe bürünür. Orada zaman durur, dünya susar.Belki de aşk dediğimiz şey tam olarak budur. İki ruhun aynı müziği duyması ve bedenlerin bu müziğe gecikmeden eşlik etmesi…Ne sadece ruh, ne sadece beden.İkisi birlikte, birbirini inkâr etmeden. Ve insan, böyle bir kavuşumu bir kez tattığında bilir:Gerçek temas, tenle değil; ruhla başlar.