Çoğu zaman ışığa ulaşmanın yollarını ararız. Mutluluğun, huzurun, iyiliğin peşinden koşarız. Oysa çoğu kişi fark etmez ki, asıl yolculuk ışığa değil; karanlığa doğrudur. Çünkü insan, kendi içindeki karanlığa dokunmadan gerçek bir aydınlığa ulaşamaz.     Ruhumuzun bir köşesinde sakladığımız o karanlık; bastırılmış duygularımızdır, konuşamadığımız acılarımızdır, görmezden geldiğimiz korkularımızdır. Bazen bir çocukluk yarası, bazen yarım kalmış bir aşk, bazen de kendimize bile itiraf edemediğimiz kırgınlıklar… Hepsi orada, sessiz ama güçlü bir şekilde var olmaya devam eder. Ve biz, çoğu zaman kaçmayı seçeriz. Oysa kaçtığımız her şey, bizden vazgeçmez.      Ruhundaki karanlığa dokunmak cesaret ister. Çünkü o karanlık, sadece acıyı değil; aynı zamanda gerçeği de barındırır. Kendinle yüzleşmek demektir bu. “Ben neden böyle hissediyorum?” sorusunu dürüstçe sormak… Suçlamadan, yargılamadan, sadece anlamaya çalışarak. Karanlığa dokunduğunda fark edersin ki; aslında o bir düşman değil, bir öğretmendir. Sana sınırlarını, kırılganlığını, en çok da insan olduğunu hatırlatır. Orada saklanan her duygu, görülmek ister. Çünkü görülmeyen her şey, daha da büyür.     En çok kendimize yabancılaşırız. Başkalarının hayatını düzeltmeye çalışırken, kendi içimizdeki  fırtınaları sustururuz.Ama o fırtına bir gün mutlaka kopar. İşte o an, ya yıkılırız ya da yeniden doğarız.      Ruhundaki karanlığa dokunmak, kendini iyileştirmenin ilk adımıdır. Çünkü iyileşmek; sadece güzel olanı büyütmek değil, acı olanı da kabul etmektir. Kırıldığın yerleri sevmeyi öğrenmektir. Kusurlarını saklamak yerine onlarla barışmaktır.     Unutma, en parlak yıldızlar en karanlık gecelerde görünür. Belki de mesele, karanlığı yok etmek değil; onunla birlikte yaşamayı öğrenmektir. Onu bastırmak yerine anlamak, reddetmek yerine kucaklamak… Çünkü insan, kendi karanlığıyla barıştığında gerçekten özgür olur. Ve o zaman ışık, dışarıdan gelmez. İçinden doğar.