Emek Sömürüsü Sadece Fabrikalarda mı Olur?

Bugün 1 Mayıs . Meydanlar dolu, sloganlar hazır… “Emek en yüce değerdir” deniyor. Peki gerçekten öyle mi? Eğer emek bu kadar kıymetliyse, neden bu kadar ucuz? Neden insanlar saatlerini değil, ömürlerini satıyor? Neden bir insan geçinebilmek için hayatından vazgeçmek zorunda kalıyor? Ama mesele sadece maaş değil… Mesele çok daha derin. Çünkü sömürü artık sadece fabrikalarda değil. Ofislerde, evlerde, ilişkilerde, hatta zihinlerimizin içinde. Bugün insanlar sadece emeğini değil, kendini tüketiyor. Sevilmek için susanlar… İşini kaybetmemek için “evet” diyenler… Hak ettiği değeri istemeye bile çekinenler… Bu da bir emek sömürüsüdür. Ama bu kez patron dışarıda değil… İçeride. Toplum sana şunu öğretti: “Çalış, sabret, ses çıkarma.” Ama kimse sana şunu öğretmedi: “Kendin için yaşa.” Bugün birçok insan çalışıyor ama yaşamıyor. Ayakta ama özgür değil. Üretiyor ama kendine ait değil. Ve biz hâlâ bunu “hayat” sanıyoruz. O yüzden bugün 1 Mayıs’ta sadece hak aramak yetmez. Şunu da sormak gerekir: Ben kimin hayatını yaşıyorum? Ben kimin kurallarına göre çalışıyorum? Ve en önemlisi… Ben kendime ne kadar adilim? Çünkü gerçek devrim… Meydanlarda değil, insanın kendi içinde başlar. Kendi değerini bilmekle. Sınır koymakla. “Hayır” diyebilmekle. Ve belki de bugün… en büyük emek mücadelesi şudur: Kendini sömürmemeyi ve sömürtmemeyi öğrenmek. Eğitmen/Yazar/Nefes Koçu Nimet Ünal Mızraklı @nisanrain @nefesin_de_nimettir