Ben “güçlü kadın” masallarının kahramanı değilim.Sabah erken kalkıp işe giden, akşam eve dönüp yine işine devam eden bir kadınım. Bu ülkede milyonlarca kadından biriyim. Adım farklı olabilir ama hikâyemiz çoğu zaman aynı.      Bizim günümüz takvimde sadece bir gün olarak yazıyor; 8 Mart. Ama bizim emeğimiz takvime sığmıyor. Sabah işe giderken otobüste gördüğünüz, elinde çantasıyla yorgun ama dimdik duran kadınlardan biriyim. Kimi zaman hastane koridorlarında, kimi zaman fabrikada, kimi zaman bir ofisin köşesinde… Kimi zaman da kimsenin “iş” saymadığı evlerin içinde çalışıyoruz. Çalışıyoruz diyorum çünkü emek dediğimiz şey sadece maaş bordrosunda yazan saatlerden ibaret değil.      Kadın olmak çoğu zaman iki vardiya demek bu ülkede. Birincisi işte başlıyor, ikincisi eve gelince.Yemeği, çamaşırı, çocukların derdi, yaşlıların ihtiyacı… Hepsi bir kadının omzuna sessizce bırakılıyor çoğu zaman. Kimse bunu özellikle söylemiyor belki ama herkes biliyor; “Kadın halleder.”      Biz hallediyoruz. Çünkü hayat beklemiyor. Ama şunu da söylemek gerekiyor artık; Biz sadece “hallederiz” diye var değiliz. Biz çalışıyoruz. Üretiyoruz. Hayatı döndürüyoruz. Ve emeğimiz görünür olmayı hak ediyor. 8 Mart bizim için çiçek verilen bir gün değil aslında. Bir hatırlatma günü. Emeğimizin hatırlanması, sesimizin duyulması, hayatın içinde eşit bir yerimizin olduğunu hatırlatmak için var bu gün. Bizim istediğimiz şey çok büyük değil. Saygı, eşitlik ve emeğimizin değer görmesi. Çünkü bu ülkenin hastanelerinde, fabrikalarında, okullarında, mutfaklarında, tarlalarında kadınlar var. Ve biz sadece kendi hayatımızı değil, bu ülkenin yarınını da taşıyoruz.     Bugün 8 Mart. Belki yine işe gideceğiz. Belki yine akşam eve dönüp bir sürü şeyle ilgileneceğiz. Ama içimizden bir ses şunu biliyor; Biz sadece bir günü değil, hayatın kendisini omuzlayan kadınlarız. Ve emek verdiğimiz her yerde izimiz var.