Bugün Anneler Günü. Ve ben bugün sadece çiçek alan çocukları değil, annesinin gözlerine gerçekten bakabilen insanları düşünüyorum. Bir anne… Sadece doğuran değildir bazen. Büyüten, bekleyen, susan, içine atan, gece herkes uyurken hâlâ düşünen kişidir. Bir annenin yorgunluğu çoğu zaman görünmez. Çünkü anneler toplumda “güçlü olmak zorunda bırakılan” insanlardır. Canı yansa da yemek yapar. Kalbi kırık olsa da “iyiyim” der. Kendi çocukluğunu yaşayamamış olsa bile çocuklarına güzel bir çocukluk vermeye çalışır. Ve bazen bir anne… Hayatta en çok kendini unutur. Bugün biraz da bunu konuşalım isterim. Kaç anne gerçekten görülüyor? Kaç anne sadece “anne” olduğu için değil, “insan” olduğu için sarılıyor birilerine? Kaç anne yıllardır ilk kez bugün kendine dönüp “Ben nasılım?” diye sorabiliyor? Çünkü annelik kutsal olduğu kadar ağır bir roldür de. Bir çocuğun ilk nefesi annesiyle başlar. İlk güven duygusu… İlk sevgi algısı… İlk “değerliyim” hissi… Belki de bu yüzden büyüdüğümüzde hâlâ içimizde annemizin sesiyle konuşuruz. Kimimiz hâlâ ondan onay bekler. Kimimiz onun sevgisizliğiyle savaşır. Kimimiz annesini çok sever ama ona hiç benzeyememekten korkar. Kimimiz de fark etmeden tam ona dönüşür. Bugün Anneler Günü. Sadece kutlama günü değil bence… Bir yüzleşme günü aynı zamanda. Annemize gerçekten sarılabiliyor muyuz? Kırgınsak konuşabiliyor muyuz? Ve en önemlisi… İçimizdeki “anne yarasını” fark edebiliyor muyuz? Çünkü iyileşmeyen her anne yarası, nesilden nesile aktarılıyor. Belki bugün çiçek almaktan önce yapılacak en değerli şey şudur: Bir an durup annemize gerçekten bakmak… Ve onun da bir zamanlar sadece anlaşılmak isteyen küçük bir kız çocuğu olduğunu hatırlamak. Tüm annelerin, annelik etmeye çalışan kadınların, kalbinde anne özlemi taşıyanların Anneler Günü kutlu olsun.  Eğitmen/Yazar/Nefes Koçu Nimet Ünal Mızraklı @nisanrain @nefesin_de_nimettir