Babalar Günü: Bize Verilen ve Verilemeyenler

Bazı babalar çocuklarının elini tutarak yürüdü. Bazıları uzaktan baktı. Bazıları hiç bakamadı. Kimisi sevgisini sözcüklere dökebildi, kimisi bir ömür boyunca bunu öğrenemedi. Babalar Günü geldiğinde herkes aynı yerden bakmıyor hayata. Kimi minnet duyuyor. Kimi özlem. Kimi kırgınlık. Kimi de içinde adı konulmamış bir boşluk hissediyor. Çünkü baba sadece bir insan değildir. Baba; güven duygusunun, sınırların, dünyaya açılan kapının ve “hayatta bir yerim var mı?” sorusunun ilk cevaplarından biridir. Ama hiçbir baba mükemmel değildir. Onlar da kendi çocukluklarından, kendi yaralarından, kendi eksik bırakılmış hikâyelerinden geçerek geldiler bize. Belki bize ihtiyacımız olan her şeyi veremediler. Belki vermek istediler ama nasıl vereceklerini bilemediler. Bugün, onların yaptıklarını onaylamak zorunda değiliz. Yaşattıkları her şeyi doğru bulmak zorunda da değiliz. Ama ister yanımızda olsunlar, ister uzaklarda, ister bu dünyadan göçmüş olsunlar… Hayatın bize onların aracılığıyla geldiğini kabul etmek mümkün. Belki de Babalar Günü’nün en derin daveti budur: Babamızı değilse bile, hayatı reddetmeyi bırakmak… Ve eksik kalan yerleri artık kendi yetişkin yanımızla tamamlamaya gönüllü olmak. Bugün tüm babaların, Babalık etmeye çalışanların, İçindeki yaralı çocuğa rağmen sevgiyi aktarmaya niyet edenlerin günü kutlu olsun. Ve yolu babasıyla zor kesişmiş olanlara da bir hatırlatma: Bazen iyileşmek, geçmişi değiştirmek değil; onunla yeni bir ilişki kurabilmektir. Babamızdan ne aldığımız kadar, alamadıklarımızla ne yaptığımız da kaderimizi şekillendirir. Eğitmen/Yazar/Nefes Koçu Nimet Ünal Mızraklı @nefesin_de_nimettir @nisanrain